Als ik negatieve stukken in de krant lees over de kwaliteit van zorg in Nederland en de behandeling van patienten denk ik vaak, ach dat zijn de excessen, over het algemeen is de kwaliteit van zorg toch goed in Nederland. Door twee ervaringen vlak achter elkaar deze week, ben ik toch wat minder overtuigd geworden.
Zoals een gedeelte van mijn lezers wel weet had ik pasgeleden een nieronderzoek. De arts die de echo maakte vertelde me dat het niet is vooruitgegaan. Maar het positieve nieuws: ook niet achteruit gegaan. Ik moest het als chronisch gaan beschouwen, maar ach met een stabiele situatie geeft dit niks en kan ik er wel 100 mee worden. Niks aan te doen, alles zo laten en afgesloten.
Ach dat klonk positief genoeg voor mij, dit is gewoon de nieuwe situatie, klaar. De afspraak met mn eigen arts had ik om laten zetten in een bel-afspraak, scheelt weer snipper uren. De arts belde me op en vroeg me waarom ik dat nu had gedaan, ik heb hem dus verteld dat ik alles al wist en legde hem dat uit.
Nou die &*&)&*!! van een echo-arts had zn mond dus moeten houden, want nu het niet vooruit is gegaan heb ik risico tot uitval van mn nier en lig ik as dinsdag al onder de scan om de situatie te beoordelen en verdere stappen af te spreken. Omdat ik door de echoarts al gerustgesteld was, schrok ik daar behoorlijk van. Wat een sukkel! (wat mijn eigen arts ook vond, al kon hij dat niet letterlijk zeggen, dat merkte ik wel aan hem).
Een dag later op mn werk belde een verontruste moeder van een 20-jarige jongen me op. Hij verbleef op een afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis maar was genoeg opgeknapt om door te stromen naar een begeleid wonen project. (een woning waarin je in een groep woont met continu een socio therapeut in de buurt). Hiervoor is een wachtlijst dus hij was nog niet aan de beurt. Twee dagen na de conclusie van het ziekenhuis dat hij voldoende hersteld was, hebben ze hem teruggestuurd naar zijn studentenkamer! Waar het nu dus fout gaat. (goh…) Hij had vrijwel geen medicijnen meer nodig maar omdat hij het - zoals ze zeggen-, ‘een beetje lastig vind’ op zn kamer, hebben ze hem maar weer volgestopt. “mevrouw wat zeurt u nou, hij slaapt tenminste weer!”.
Snap je dat nou? Ik zelf ben de zorg/hulpverlening ingegaan omdat ik echt de intentie heb mensen te helpen, ik vraag me af wat de motivatie van bovenstaande mensen is geweest!
) Thanx blips!
