In de zorg werken ook maar mensen…
Als ik negatieve stukken in de krant lees over de kwaliteit van zorg in Nederland en de behandeling van patienten denk ik vaak, ach dat zijn de excessen, over het algemeen is de kwaliteit van zorg toch goed in Nederland. Door twee ervaringen vlak achter elkaar deze week, ben ik toch wat minder overtuigd geworden.
Zoals een gedeelte van mijn lezers wel weet had ik pasgeleden een nieronderzoek. De arts die de echo maakte vertelde me dat het niet is vooruitgegaan. Maar het positieve nieuws: ook niet achteruit gegaan. Ik moest het als chronisch gaan beschouwen, maar ach met een stabiele situatie geeft dit niks en kan ik er wel 100 mee worden. Niks aan te doen, alles zo laten en afgesloten.
Ach dat klonk positief genoeg voor mij, dit is gewoon de nieuwe situatie, klaar. De afspraak met mn eigen arts had ik om laten zetten in een bel-afspraak, scheelt weer snipper uren. De arts belde me op en vroeg me waarom ik dat nu had gedaan, ik heb hem dus verteld dat ik alles al wist en legde hem dat uit.
Nou die &*&)&*!! van een echo-arts had zn mond dus moeten houden, want nu het niet vooruit is gegaan heb ik risico tot uitval van mn nier en lig ik as dinsdag al onder de scan om de situatie te beoordelen en verdere stappen af te spreken. Omdat ik door de echoarts al gerustgesteld was, schrok ik daar behoorlijk van. Wat een sukkel! (wat mijn eigen arts ook vond, al kon hij dat niet letterlijk zeggen, dat merkte ik wel aan hem).
Een dag later op mn werk belde een verontruste moeder van een 20-jarige jongen me op. Hij verbleef op een afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis maar was genoeg opgeknapt om door te stromen naar een begeleid wonen project. (een woning waarin je in een groep woont met continu een socio therapeut in de buurt). Hiervoor is een wachtlijst dus hij was nog niet aan de beurt. Twee dagen na de conclusie van het ziekenhuis dat hij voldoende hersteld was, hebben ze hem teruggestuurd naar zijn studentenkamer! Waar het nu dus fout gaat. (goh…) Hij had vrijwel geen medicijnen meer nodig maar omdat hij het - zoals ze zeggen-, ‘een beetje lastig vind’ op zn kamer, hebben ze hem maar weer volgestopt. “mevrouw wat zeurt u nou, hij slaapt tenminste weer!”.
Snap je dat nou? Ik zelf ben de zorg/hulpverlening ingegaan omdat ik echt de intentie heb mensen te helpen, ik vraag me af wat de motivatie van bovenstaande mensen is geweest!
January 14th, 2007 at 4:04 pm
Voor zover ik zelf kan beoordelen, is de zorg in ons land inderdaad van een behoorlijk hooh niveau, maar waarschijnlijk heb je altijd mensen die om de verkeerde redenen een bepaald beroep zijn gaan uitoefenen of die door de loop van de tijd zijn vergeten, welke motivatie ze hadden. Ik denk ook dat als je nog zulke goede idealen hebt, dat er altijd weer situaties zijn waardoor je hierin wordt tegengewerkt, wat weer een deuk in je motivatie kan veroorzaken.
Geef iniedergeval de moed nog niet op, we leven erg met je mee en als we iets voor je kunnen doen (al is het maar een luisterend oor): weet dat we er voor je zullen zijn! Liefs van ons allen.
January 14th, 2007 at 6:31 pm
we kunnen het alleen maar met de vorige spreker(s) eens zijn, maar daar we het vrijdag al over die echo-eikel hadden gehad geldt uiteraard, hou vol en hotel elmarstel is altijd open voor jullie hoor.
January 15th, 2007 at 5:39 am
Nou dat is weer eens een voorbeeld van dat de linkerhand niet tegen de rechterhand praat. En maar ouwedeuren op conferenties en je op de borst kloppen hoe goed je wel bent. In plaats van dat artsen eens samenwerken, ik weet het moeilijk woord. Ok dan doen we het anders we noemen het vanaf nu collaboratie staat beter dus zal ook wel beter werken. pffffff wat een elende.
Gelukkig is je eigen arts alert en weet wat ie doet, daar mag je echt blij mee zijn. Kop op er zijn echt mensen die je eerlijk willen helpen.
Kusjes pap
January 16th, 2007 at 2:57 pm
He wat een lieve reacties van jullie, daar wordt ik nou blij van! Bedankt voor jullie luisterend oor/ lezend oog, het gaat alweer beter hier en we gaan er weer tegenaan!